ஆங்கிலமும் நாப்பழக்கம்...

....... எஸ்.கார்த்திகேயன்.........

                அரசுப் பள்ளிக் குழந்தைகளுக்கு ஆங்கிலம் என்றாலே அச்சம்தான். குறிப்பாக கிராமத்துக் குழந்தைகள். ஆனால் விருதுநகர் மாவட்டம் ஸ்ரீவில்லிபுத்தூர் அருகே ஒத்தப்பட்டி கிராமத்து அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஆங்கிலம் குறித்துக் கவலை இல்லை. நுனிநாக்கு ஆங்கிலம் அவர்களுக்கு அத்துப்படி. இந்தக் கிராம மாணவர்களின் அனைவரது வீட்டிலும் ஆங்கில உரையாடல்களே ஒலிக்கின்றன. படிப்பறிவு இல்லாத அந்தப் பெற்றோர்களுக்குப் புரிகிறதோ இல்லையோ, ‘நம்ம பிள்ளையும் தஸ் புஸ்னு இங்கிலீபீஸ்ல பேசுதே’  என்கிற பூரிப்பில் ஆழ்ந்து கிடக்கிறார்கள்.

    நரையன்குளம் ஒத்தப்பட்டியில் அமைந்துள்ள இந்த ஊராட்சி ஒன்றிய நடுநிலைப்பள்ளியில் 200 மாணவர்கள் படிக்கிறார்கள். பெரும்பாலானோர் தலித் மாணவர்கள்.

நோ.... தஸ்.. புஸ்.. ஒன்லி இங்கிலீஸ்!

         ‘நம் கிராம மாணவர்களுக்கு ஆங்கில மொழித்திறனும் முக்கியம்’ எனக் கருத்தில் கொண்டு அவர்களுக்கான ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் பயிற்சிக்குத் தங்கள் சொந்த செலவில் ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள் இங்குள்ள பள்ளி ஆசிரியர்கள். இவர்களில் ஒருவரான ஜெயக்குமார் கூறும்போது,

ஜெயக்குமார்

        “நகர்ப்புறங்களில் உள்ளவர்கள் அதிகம் செலவு செய்து தங்கள் குழந்தைகளுக்கு ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் பயிற்சி தர்றாங்க. ஆனால், கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு அந்த அளவுக்கு வசதி கிடையாது. தற்போது அரசுப் பள்ளிகளில் ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் பயிற்சிக்கென தனி வகுப்புகள் கிடையாது. இங்கிலீஷ் ஒரு பாடமாக இருந்தாலும் அது ஏட்டுக் கல்வியாக இருக்கிறதே தவிர, மாணவர்களின் வாழ்க்கைக்கு உதவுவதாக இல்லை.

   இந்த நிலையில் ஒரு தனியார் அகாடமி மூலம் மாணவர்களுக்கு ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் கற்றுக் கொடுக்கலாம் என்று தோன்றியது. பின்னாட்களில் அவர்கள் மேற்படிப்புகளுக்காக நகரங்களுக்குச் செல்லும்போது ஆங்கிலம் பேசுவதில் எந்தவிதமான தயக்கமும் இருக்கக் கூடாது என்பதை குறிக்கோளாகக் கொண்டு இந்தப் பயிற்சியை அவர்களுக்கு அளிக்கிறோம். மாணவர்கள் தங்களிடையே பேசிக் கொள்ளும்போதும் மற்றும் ஆசிரியர்களிடையே உரையாடும் போதும் ஆங்கிலத்திலேயே பேசிப் பழகச் சொல்கிறோம்.

   இப்படித்தான் எங்கள் பள்ளியில் ஒன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் மாணவன் ஒருவன் தன் பாட்டியிடம் சென்று, ‘ஹாய் கிராண்ட்மா... வேர் ஆர் யூ கோயிங்?’  என்று கேட்டிருக்கிறான். ஆங்கில வாசனையையே அறியாத அந்தக் கிராமத்து மூதாட்டி, தன் பேரன் ஆங்கிலத்தில் பேசுவதைக் கேட்டு, பூரித்துப் போன பாட்டி தன் சுருக்குப் பையில் இருந்து நூறு ரூபாயை எடுத்து பரிசாகக் கொடுத்துள்ளார்” என்று பூரிப்புடன் கூறுகிறார் ஜெயக்குமார்.

      ’ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் அகாடமி நடத்தி வரும் சிவசுப்பிரமணியன் பகுதி நேரமாக இப்பள்ளி மாணவர்களுக்கு ஆங்கிலம் கற்றுக் கொடுக்கிறார். ஆங்கிலத்தின் அடிப்படை இலக்கணம், ஆங்கிலத்தில் கதை சொல்லுதல், உரையாடல்கள் போன்ற அடிப்படைகளைக் கொண்டு ஆங்கிலம் கற்பித்து வருகிறார் இவர்.

சிவசுப்பிரமணியன்

      ”முதலில் கிராமப்புற மாணவர்களுக்கு இங்கிலீஷ் கற்றுக் கொடுக்குறதுல சிரமம் இருக்குமே என்றுதான் நினைத்தேன். ஆனால் அவர்கள் பசுமரத்தாணி போல் சொல்லிக் கொடுக்கும் இங்கிலீஷை உடனடியாக உள்வாங்கிக் கொண்டனர். நான் எல்லா இன்ஸ்ட்ரக்‌ஷனும் இங்கிலீஷ்லதான் கொடுப்பேன். அதை எளிதாகப் புரிந்து கொள்கின்றனர். பதிலும் இங்கிலீஷிலேயே சொல்லுவார்கள். நான் பேசுவதற்கான அனைத்து பயிற்சிகளும் கொடுத்துடுவேன். அதன்பின் இப்பள்ளி ஆசிரியர்கள் தான் இங்கிலீஷ்ல எழுத்துப் பயிற்சி, வாசிப்புத்திறன் போன்றவற்றிற்கு பயிற்சி அளிக்கின்றனர்” என்கிறார் சிவசுப்பிரமணியன்.

     பள்ளியின் தலைமயாசிரியர் ஜெசிந்தா கூறுகையில், “தற்போது காலையில் 1 முதல் 5ம் வகுப்பு வரையும் மாலை பள்ளி முடிந்த பின்பு 6 முதல் 8ம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் கிளாஸ் நடக்குது. ஒரு வாராத்துக்குள் அனைத்து வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் தினமும் குறைந்தது ஒன்றரை மணி நேரமாவது கிளாஸ் நடக்கிறது” என்றார்.

         இவை மட்டுமின்றி எல்லா விதத்திலும் மாணவர்களின் நலனில் அக்கறை கொண்டுள்ளனர் இப்பள்ளி ஆசிரியர்கள். இப்பள்ளியில் படித்த மாணவர்கள் மேல்நிலைக்கல்வி மற்றும் கல்லூரிப் படிப்புகளில் சேர இயன்ற உதவிகளைச் செய்கிறார்கள். இப்பள்ளியில் படித்து பின் ஆசிரியர் பயிற்சி முடித்த தலித் பெண் ஒருவரை, அதிகாரிகள் அனுமதியுடன் அதே பள்ளியில் பகுதி நேர ஆசிரியையாக பணியமர்த்தியுள்ளனர்.

         கோடை விடுமுறைகளில் அரசுப் பள்ளி ஆசிரியர்களுக்கு அரசு சார்பில் ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் பயிற்சி வகுப்புகள் நடத்தப்படுகின்றன. அதன் முக்கிய நோக்கமே அவர்கள் பயிற்சியில் கற்றதை மாணவர்களுக்கு கற்றுக் கொடுக்க வேண்டும் என்பதே. ஆனால் மற்ற பாடங்கள் எடுக்கும் அந்த ஆசிரியர்களுக்கு ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் கற்றுக் கொடுக்க நேரம் இருக்காது.

      ஆகவே, அரசுப் பள்ளிகளில் ஸ்போக்கன் இங்கிலீஷ் கற்றுக் கொடுக்க தனி ஆசிரியர்களை நியமித்து பயிற்சிக்கென கால அட்டவணையிலேயே தனி நேரம் ஒதுக்கலாமே.

(நன்றி: புதிய தலைமுறை)

ஸ்பைடர் உமன்!

- எஸ்.கார்த்திகேயன் -

                                               ஜெயபாரதி.                                படம்: கா.கே

”வீடுகளின் மூலை முடுக்குகளில் படிந்திருக்கும் ஒட்டடையைச் சுத்தம் செய்யும்போது , சிலந்திகளையும் சேர்த்து துடைத்து எடுத்து அப்புறப்படுத்தி விடுகிறார்கள். ஆனால், கொசுக்களைக் கட்டுப்படுத்துவதே சிலந்திகள்தான். அவற்றின் மூலம் நமக்கு நன்மையே ஏற்படுகிறது” என்கிறார் டாக்டர் ஜெயபாரதி. இவர் சிலந்திகள் மற்றும் அவை பின்னும் வலைகளைப் பற்றி ஆராய்ச்சி செய்யும் விலங்கியல் துறை பேராசிரியை.

     மத்திய அரசின் அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத்துறை சார்பில் ‘பெண் விஞ்ஞானிகள் திட்டம்’ மூலம் தகுதியான பெண்கள் தேர்வு செய்யப்பட்டு அவர்கள் செய்யும் ஆராய்ச்சிக்கு நிதி உதவி அளிக்கப்பட்டு வருகிறது. இத்திட்டத்தில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஜெயபாரதி சிலந்தி வலையின் உயர் இயந்திரவியல், மூலக்கூறு, வேதியியல் தன்மை ஆகியன பற்றி ஆராய்ச்சி செய்து வருகிறார். இவரது ஆராய்ச்சிக்கு மத்திய அரசு 22 லட்ச ரூபாய் நிதி ஒதுக்கியுள்ளது.

    “மருத்துவத்துறையில் மிக நுண்ணிய பகுதிகளில் ஆபரேஷன் செய்யும்போது, தையல் போடுவதற்கும், பேண்டேஜ் தயாரிப்பிலும் சிலந்தி வலை பயன்படுத்தப்படுகிறது. அத்லெடிக் விளையாட்டு வீரர்கள் பயன்படுத்தும் துணிகள் தயாரிப்பிலும் இந்த வலைகள் பயன்படுகிறது. ஒன்றரை மீட்டர் வரை வலை பின்னக் கூடிய நெஃபிலா என்ற சிலந்தியின் வலை பாராசூட் தொழில்நுட்பத்தில் பயன்படுத்தப்படுகிறது. நானோ டெக்னாலஜியில் சிலந்தி வலை முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. விவசாயத்திலும் சிறந்த பங்காற்றுகிறது” சிலந்தி வலையினால் இத்தனை பயன்களா என்று வியக்கத்தக்க அளவுக்கு அதன் பயன்களை அடுக்கிக் கொண்டே போகிறார்.

    சிலந்தியின் ஜீனையும் பட்டுப் புழுவின் ஜீனையும் இணைத்து இவர் செய்யும் ஆராய்ச்சி முக்கியமானது.

    “சிலந்திகளைத் தேடிக் கண்டுபிடிப்பதில் மிகுந்த சிரமம் இருக்கு. அப்படியே கண்டுபிடிச்சாலும் அவற்றை ஆராய்ந்து அதன் வகைகளைக் கண்டறியணும். அது பின்னும் வலைகளின் தன்மை பற்றி ஆராயணும்.

    ஒரே மாதிரியான டி.என்.ஏ மற்றும் புரோட்டீன்களைக் கொண்ட சிலந்தி மற்றும் பட்டுப் புழுவின் ஜீன்களை இணைத்து புது வகையான சிலந்தி அல்லது பட்டுப் புழுவை உருவாக்கும் முயற்சியில் இருக்கிறேன். அவ்வாறு ஒரே மாதிரியான ஜீன்கள் கொண்டவைகளைக் கண்டு பிடிக்கறதுல சற்று சிரமம் இருக்கு. ஏறத்தாழ 4000 வகையான சிலந்திகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. எவரெஸ்ட் சிகரத்தின் 23 அடிகளில் கூட சில அரிய வகை சிலந்திகள் உள்ளன. நான் தற்போது 29 வகையான சிலந்திகளை சேகரித்து ஆராய்ச்சி செய்து வருகிறேன். அவற்றுள் முக்கியமானது சில்வர் கார்டன் ஸ்பைடர்.

    சிலந்தி மற்றும் பட்டுப் புழுவின் ஜீனை இணைப்பதால் ரீ காம்பினெண்ட் சில்க் கிடைக்கிறது. தற்போதுள்ள பட்டுப் புழுக்களால் கிடைக்கும் நன்மைகளைக் காட்டிலும் புதுமையாக உருவாக்கப்படும் இந்த உயிரினத்தின் மூலம் பட்டு நூல் உற்பத்தியை அதிகரிக்கலாம். பட்டுப் புழுவின் ஜீனை இணைத்து புதுமையாக உருவாக்கப்படும் சிலந்தியும் நூல் உற்பத்தியில் பல்வேறு நன்மைகளைத் தரும் என்பதில் சந்தேகமில்லை. இவ்வாறு உருவாக்கப்படும் நூல் தற்போது பயன்படுத்தப்படும் நூல்களைக் காட்டிலும் உறுதியாக இருக்கும்” என்றவர் தொடர்ந்து, “தற்போது விவசாயத் துறையில் பூச்சிக்கொல்லி மருந்துகளைப் பயன்படுத்துகிறார்கள் விவசாயிகள். அது தேவையே இல்லை” என்றவர் தொடர்ந்து,

     “சிலந்தியின் ஒரு முட்டையில் 500 எண்ணிக்கையிலான சிலந்திகள் உருவாகும். அவற்றை வயல் வெளிகளில் விட்டால் சிலந்திகளின் எண்ணிக்கை பெருகும். பயிர்களுக்குத் தீங்கு விளைவிக்கும் பூச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதில் சிலந்திகள் முக்கியப் பங்கு வகிக்கின்றன. சிலந்திகள் மிகச் சிறிய பூச்சி முதல் வெட்டுக்கிளியைக் கூட அழித்து விடும். பூச்சிகளைக் கட்டுப்படுத்துவதில் வலை பின்னாத சிலந்திகளே முக்கியப் பங்கு வகிக்கிறது. இவற்றிற்கு ‘பயாலஜி கண்ட்ரோல் ஏஜெண்ட்’  என்று பெயர். பூச்சிகளை அழிக்க சிலந்திகளைப் பயன்படுத்துவதும் இயற்கை விவசாயத்தில் ஓர் உத்திதான்.” என்றார்.

     இவரது ஆராய்ச்சி அனுபவத்தின் மூலம் கண்டறிந்த சிலந்தி வகைகளைப் பற்றி புத்தகம் ஒன்றையும் ஜெயபாரதி எழுதிக் கொண்டிருக்கிறார்.

     “சிலந்தி வலை ஆராய்ச்சி இந்தியாவில் குறைவாக உள்ளது. எனக்கே ஆராய்ச்சிக்குத் தேவையான உபகரணங்கள் சரியாகக் கிடைப்பதில்லை. ஆனாலும் என்னால் முடிந்த அளவு முயற்சிகள் செய்து கொண்டிருக்கிறேன். எத்தனை முறை வலை அறுந்தாலும் சிலந்தி உடனே அதைப் பின்னி விடும். அதுபோல எத்தனை தடைகள் வந்தாலும் விடா முயற்சியுடன் எனக்கான பாதையில் சென்று கொண்டிருக்கிறேன். எனது ஆராய்ச்சி எதிர்காலச் சந்ததியினருக்கு சிறிதளவேனும் உதவும் என நம்புகிறேன்...” என்று தன்னடக்கத்துடன் சொல்கிறார் ஜெயபாரதி. 

‘பெண் விஞ்ஞானிகள் திட்டம்’ பற்றி தெரிந்து கொள்ள: www.dst.gov.in/scientific-programme/women-scientists.ht

(நன்றி: புதிய தலைமுறை)

அரசியல் வியாபாரம்!

பொன்னி .. ஒரு சொம்பு தண்ணி எடுத்தாம்மா.....

’இந்தா வாறேன்ப்பா’......

வீட்டு வாசலில் உள்ள கல்லில் அமர்ந்து பல் துலக்கிக் கொண்டிருக்கிறார், முனுசாமி.

என்னைய்யா இன்னும் வேலைக்குக் கிளம்பலையா? என்று கேட்டுக் கொண்டே வருகிறான் கருவாயன்.

இல்லைய்யா, முருகன் கொத்தனார் ஒரு வாரம் வேலை இல்லைனுட்டாரு. டவுண்காரப் பயலுகலும் வேலைக்கு கூப்பிட மாட்டேங்கிறாய்ங்க. என்ன செய்யுறதுனு தெரியாம உட்காந்துக்கிட்டிருக்கேன்.

’இந்தாங்கப்பா தண்ணி’....

தண்ணீரைக் கொடுத்து விட்டு, வாசலில் கிடந்த பாத்திரங்களை துலக்குவதற்கு அமர்ந்து விட்டாள் பொன்னி.

காலைல 10 மணிக்கு  உட்காந்து பல்லு விலக்கும் போதே தெரியுது, நீரு  சும்மாதான் இருக்கீர்னு. சாயங்காலம் ஒரு இடத்துக்கு வர்றீரா? சம்பளம் 250 ரூபா கிடைக்கும், சும்மா உட்கார்ந்திருந்தா போதும் என்கிறான் கருவாயன்.

அதென்ன வேலைய்யா, சும்மா உட்கார்ந்திருக்குற வேலை?

அது ஒண்ணுமில்ல, டவுண்ல எதிர்க்கட்சிக்காரங்க மாநாடு நடத்துறாங்க, அதுல கலந்துக்கத்தான் 250 ரூபா. நாள மறுநாளு ஆளுங்கட்சிக்காரங்க மாநாடு நடக்குது, அதுல கலந்துக்கிட்டா 500 ரூபா தர்றாங்க. சாயங்காலம் நான் போறேன், நீரு வர்றீரா?

’இல்லையா, நான் வரலை’....

பொழைக்கத் தெரியாத ஆளா இருக்கீரே, ‘வாழப் பழத்த உரிச்சு தான் தர முடியும் ஊட்டியுமா விட முடியும்’

சாயங்காலந்தானே மாநாடு, நான் யோசிச்சி சொல்றேன்.

அப்பா, குளிக்கிறதுக்கு வெந்நீரு வைக்கவா? என்கிறாள் பொன்னி.

இல்லம்மா, பச்ச தண்ணிலயே குளிச்சிக்கிறேன்.

பொன்னியோட அம்மா போனதுக்கு அப்புறம், இவளுக்காக தான் இன்னும் உசுரோட இருக்கேன். நல்லா படிக்க வைக்கிறதுக்கும் வசதியில்ல. ஒருத்தன் கையில பிடிச்சுக் கொடுத்திட்டா நானும் நிம்மதியா போய்ச் சேர்ந்திருவேன்.

சரி.. சரி.. பழசெல்லாம் எதுக்கு? விடய்யா. நான் சாயங்காலம் 4 மணி போல வர்றேன் என்று கூறி விட்டுக் கிளம்பினான் கருவாயன்.

அப்பா, கூரையெல்லாம் பழசாயிருச்சு, ஒரே செத்தையா இருக்கு, மழையடிச்சா ஒழுகுது. புதுக் கூரை மாத்தணும்ப்பா.

நீ உண்டியலில கொஞ்சம் பணம் சேர்த்து வைச்சிருந்தேலம்மா, அதை எடுத்து வை, நான் குளிச்சிட்டு வர்றேன் என்கிறார் முனுசாமி.

பொன்னி, அந்த பணத்தை கொண்டு வா, கடை வரைக்கும் போகணும்.

புதுக் கூரைங்க வாங்கவாப்பா?

மெளனத்துடன் நகர்கிறார் முனுசாமி.

கடைக்குச் சென்று விட்டு வீடு திரும்பிய முனுசாமி, ஒரு பை நிறைய சில திண்பண்டங்களுடன் வீட்டினுள் நுழைகிறார்.

’என்னப்பா’ இவ்வளவு பண்டங்கள், யாரும் விருந்தாளிங்க வர்றாங்களா?

பொன்னியின் கேள்விக்கு பதில் ஒன்றும் கூறாமல் வந்த களைப்பில் ஓய்வெடுக்கச் சென்று விட்டார் முனுசாமி.

சாயங்காலமாச்சு! விருந்தாளிகளும் யாரும் வர்ற மாதிரி தெரியலை. அப்பா வாங்கியாந்த பண்டங்களெல்லாம் அப்பிடியே இருக்கு.... என்று புலம்பிக் கொண்டே இருந்தாள் பொன்னி. அப்போது அங்கு வந்த கருவாயன், பொன்னி உங்க அப்பாவைக் கூப்பிடு, மாநாட்டுக்கு வர்றாரா இல்லையான்னு கேளு? என்றான்.

வேறு வழியில் வருகிறேன், என்கிறார் முனுசாமி.

என்னத்தையா சொல்றீரு, ஒன்னும் விளங்க மாட்டிக்குது என்றான் கருவாயான்.

பொன்னி, அந்த தின்பண்டங்களை எல்லாம் எடுத்தாம்மா...

இந்தாங்கப்பா..... அப்பா இதெல்லாம் யாருக்கு?

டவுண்ல கட்சி மாநாடு நடக்குதுல, அங்க கூட்டம் நெறையா வரும், இந்த பண்டங்கள் எல்லாம் அங்க கொண்டு போய் விக்கிறதுக்குத் தான் என்று கூறி விட்டுக் கிளம்பினார் முனுசாமி.

நின்று கொண்டிருந்த கருவாயன் எதுவும் பேசாமல் வெடுக்கென்று கிளம்பி விட்டான்.

கட்சி மாநாட்டில், ’தலைவர் வாழ்க, தலைவர் வாழ்க’ என்று கத்திக் கொண்டிருந்தான் கருவாயன். 

’தன் தின்பண்டங்களின் பெயர்களை வாய் வலிக்க '.............. கூவிக் கூவி விற்றுக் கொண்டிருந்தார் முனுசாமி.

இண்டர்ன்ஷிப் டிரெய்னிங் - தினமலரில் நான்

எங்கள் கல்லுரியில் ஏதேனும் ஒரு மீடியாவில் இண்டர்ன்ஷிப் டிரெய்னிங் செய்யணும்னு சொன்னாங்க........... அதாவது கல்லூரியில் படிக்கும்போதுஅவரவர்  படிப்பு சம்பந்தமான துறையில் பயிற்சி பெறுவதுதான் இண்டர்ன்ஷிப். நான் காட்சித் தொடர்பியல் படிப்பதால் அவை சம்பந்தமான துறையில் பயிற்சி பெற வேண்டும். அந்த விதத்தில், நான் அச்சு ஊடகத்தில் பயிற்சி பெற விரும்பி, 

27 மே 2011 முதல் 10 ஜுன் 2011 வரை, ஆகிய 15 நாட்கள் ”தினமலர்” நாளிதழின் சென்னை அண்ணா சாலையில் உள்ள அலுவலகத்தில் பயிற்சி பெற்றேன்.

பயிற்சி மாணவராக இருந்தாலும், பயிற்சிக் காலத்தில் நான் எடுத்த புகைப்படங்களை செய்திகளுக்குப் பயன்படுத்திய ’தினமலர்’ நாளிதழுக்கு நன்றி.

கீழே உள்ள, நான் எடுத்த புகைப்படங்கள் தினமலரில் பிரசுரமானவை.

மே 31 2011 - தினமலர் முதல் பக்கம்

http://www.dinamalar.com/News_Detail.asp?Id=249324

இன்றே கடைசி:  பொறியியல் படிப்பில் சேர்வதற்கான விண்ணப்பங்களை வழங்குவதற்கான கடைசி தேதி இன்றுடன் முடிகிறது. நேற்று காலை, அண்ணா பல்கலைகழகத்தில் விண்ணப்பங்களை வாங்க காத்திருந்தவர்கள்.


  ஜூன் 6 - தினமலர், 2 ம் பக்கம், சென்னை மாநகரச் செய்திகள்

லோக்பால் மசோதா தொடர்பாக, ’ஊழலுக்கு எதிரான இந்தியா’ அமைப்பின் சார்பில் நடத்தப்பட்ட கையெழுத்து இயக்கத்தில், ஆர்வமுடன் கையெழுத்திடும் பொதுமக்கள்.
     
                     
ஜூன் 6 2011 - ஆன்லைன் தினமலர்                                                      http://www.dinamalar.com/districtevent_detail.asp?news_id=252962

ஊழலுக்கு எதிரான இந்தியா அமைப்பின் சார்பில் நடைபெற்ற ஓவியப் போட்டியில் பங்குகொண்டு, ஆர்வமுடன் ஓவியம்  வரையும் குழந்தைகள்


  ஜூன் 8 2011 - தினமலர், 2 ம் பக்கம், சென்னை மாநகரச் செய்திகள்

சென்னை, தி.நகர்  உஸ்மான் சாலையை ஆக்கிரமித்துள்ள நடைபாதை கடைகளை, மாநகராட்சியினர் மற்றும் போலீசார் தொடர்ந்து அகற்றி வருவதால், சாலையில் சிரமமின்றி, பொதுமக்கள் நடந்து செல்கின்றனர்.

அடுத்த படம்:  பாலத்தின் அடியில் ஆக்கிரமித்துள்ள கடைகள்.

                                                                                            (நன்றி: தினமலர்)

சொந்தக் காலில் நிற்கிறது ஒரு தன்னம்பிக்கை !

- எஸ்.கார்த்திகேயன் -

நடக்க முடியாத மாற்றுத் திறனாளி ஒருவர், ஆட்டோ டிரைவர்

+ மூன்று ஆட்டோக்களுக்குச் சொந்தக்காரர்

              யார் கிண்டல் பண்ணினாலும், நம்மால் முடியாதுன்னு டிஸ்கரேஜ் செய்தாலும் தன்னம்பிக்கையை மட்டும் கைவிட்டுடக் கூடாது...” என்கிறார் மாற்றுத் திறானாளியான சங்கரலிங்கம்.1971ம் வருடம், சிவகாசிக்கு அருகிலுள்ள கிராமத்தில் ஓர் ஏழ்மைக் குடும்பத்தில், ஆறு குழந்தைகளுள் நான்காவது ஆணாகப் பிறந்தவர் இவர். அண்ணன்களைக் காட்டிலும் பிறந்து 8வது மாதத்திலேயே நடக்க ஆரம்பித்த சங்கரலிங்கத்தை மூன்றாவது வயதில் தாக்கியது போலியோ. வீட்டில் உள்ளவர்களுக்கு அவர் குறித்த கவலை. வெளியில் கேலி, கிண்டல் பேச்சுக்கள். அவற்றையெல்லாம் கடந்து இன்று வெற்றி மனிதராக உலா வருகிறார் சங்கரலிங்கம்.

     ”நான் 8வது படிச்சுக்கிட்டிருந்தபோது, குடும்பநிலை காரணமாக என் படிப்பு நின்றது. சில வருடங்கள் அப்பா வைத்திருந்த பெட்டிக்கடையில் அவருக்கு உதவியாக வேலை செய்து பார்த்தேன். அப்பாவின் உடலும், தொழிலும் மிகவும் மோசமடைந்ததால், எனது 19வது வயதில் எங்கள் குடும்பம் கிராமத்திலிருந்து சிவகாசிக்குக் குடிபெயர்ந்தது.

      சில காலம் டீக்கடையில் வேலை செய்தேன். சம்பளம் குறைவாக இருந்ததால், தீப்பெட்டித் தொழிற்சாலையில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன். ஆனாலும் அதில் எனக்கு திருப்தி இல்லை.”

      இந்த நிலையில் சொந்த காலில் நிற்க விரும்பிய அவர், பிளாட்பாரத்தில் காய்கறிக் கடை ஒன்றை ஆரம்பித்தார். இவரது அம்மாதான் கடைக்குத் தேவையான காய்கறிகளையெல்லாம் மார்க்கெட்டிலிருந்து வாங்கி வருவார். தினமும் தாய் படும் கஷ்டங்களைப் பார்த்து காய்கறித் தொழிலைக் கைவிட்டு விட்டார்..

      “பிறகு நண்பர்கள் உதவியால் சிறிய பெட்டிக்கடை வைத்தேன். ஏஜெண்ட்களே கடைக்குத் தேவையான பொருட்களைக் கொண்டுவந்து கொடுத்துடுவாங்க. அப்போதான், அண்ணன் வைத்திருந்த ஆட்டோவை ஓட்டிப் பழகினேன். ஆட்டோ ஓட்டறது

பிடிச்சிருந்தது. அதுவே பின்நாளில் எனக்குக் கை கொடுத்தது” என்கிறார். “ஒரே இடத்தில் உட்கார்ந்து வேலை செய்யப் பிடிக்காததால், சொந்தமாக ஆட்டோ வாங்க அரசு வங்கியில் கடன் கேட்டேன். சில சிரமங்களுக்குப் பிறகு நண்பர்கள் உதவியால் கடன் கிடைத்தது.

      ஆட்டோ ஓட்டுவது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்று. எனது இடதுகாலை மட்டுமே பயன்படுத்தி பிரேக்கை கண்ட்ரோல் செய்வேன். அவ்வப்போது தேவைப்பட்டால் சிரமப்பட்டு வலது காலை பயன்படுத்துவேன். எந்த நேரமாக இருந்தாலும் நேரிலோ, செல்போன் மூலமோ எப்போது சவாரி வந்தாலும் சென்று விடுவேன். பயணிகளின் ஆதரவுதான் முக்கியம்” என்றவர், தொடர்கிறார். “அதே அரசு வங்கியில் கடன் வாங்கி இரண்டாவது ஆட்டோவும் வாங்கினேன். இரவு, பகல் பாராது கடுமையாக உழைத்து இரண்டு ஆட்டோவுக்கும் கடனைத் திருப்பியளித்த நிலையில், மூன்றாவது ஆட்டோ வாங்க கடன் கேட்டபோது, வங்கி கடன் தர மறுத்தது. பின் தனியார் வங்கி ஒன்றின் உதவியால் மூன்றாவது ஆட்டோ வாங்கினேன். தற்போது அதன் கடன் தொகை முடியும் தருவாயில் உள்ளது” என்கிறார் புன்னகையுடன்.

      ஒரு ஆட்டோவிற்கு, தான் டிரைவராகவும், மற்ற இரண்டிற்கு சம்பளத்திற்கு டிரைவர்களை வைத்திருக்கிறார். இரண்டு பேருக்கு வேலை வாய்ப்பு கொடுக்கும் நிலைக்கு உயர்ந்திருக்கும் சங்கரலிங்கம், இந்த மூன்று ஆட்டோக்களும் என் உழைப்பிற்குக் கிடைத்த பரிசு” என்கிறார் தன்னம்பிக்கையுடன்.    

(நன்றி: புதிய தலைமுறை)